غزل شمارهٔ ۱۶۹۴

برداشت: وجودی سخت و استوار، اما با روحی گرم و دل نگران، خوب است. همچنین آتش خاموش و شمعی آرام نیز نیکو است.

برداشت: صدف پر از مروارید و ابر با قطرات باران زیباست، صورت دوست که با عرق درخشان است و شراب چکیده‌اش هم لذت‌بخش است.

برداشت: ثبات و آرامش از محور و مرکز است و چرخش لازم است. مانند پرگار که با پای ثابتش می‌چرخد. همچنین، در حرکت پیاله، گفتگو و سخن گفتن که در آرامش است، لذت‌بخش و دلنشین است.

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره شده که نمی‌توان به سرعت یا به راحتی به قافله زندگی رسید و در عین حال، سفر کردن و ترک این دنیای خاکی آنقدرها هم ناخوشایند نیست. مانند عیسی که از زمین به آسمان رفت، می‌توان این سفر را تجربه کرد.

برداشت: کلیدی که می‌تواند زبانی را قفل کند، در واقع سست و شکستنی است. اگر این زبان نتواند دلی را باز کند، بهتر است که به کلی بریده شود و کنار گذاشته شود.

برداشت: پروانه‌ای که با شتاب به سمت آتش می‌رود، حتی با تمام درد و سوزی که حس می‌کند، همچنان شاداب و خوشحال است. این سفر برای او لذتی دارد که نمی‌تواند از آن دست بکشد.

برداشت: چشمان زیبا و حالت ابروها نشان می‌دهد که زیبایی و نشاط خانه‌اش به خوبی نمایان است و این به خوبی نشان می‌دهد که تا چه حد می‌تواند جذاب باشد.

برداشت: بخشیدن و نگرفتن هر دو برابر است و در این باغ، چه گل‌ها چیده شوند و چه نشوند، زیبایی و خوشحالی وجود دارد.

برداشت: زندگی‌ات را صرف صحبت‌های بی‌محتوا و بی‌فایده نکن، صائب! وقتی سخن هیچ substance (مغز و محتوایی) ندارد، بهتر است که به سخن گفتن آن توجهی نداشته باشی.