غزل شمارهٔ ۱۶۹۳

برداشت: هر جا که زیبایی نیست، نور آفتاب دلنشین است و از هر چیزی که بتوان چشم را به آن خوش کرد، آب زلال و شفاف خوشایند است.

برداشت: اگر در خانه روشنی نباشد، تماشای زیبایی‌های شب و تأثیر نور ماه بر روی گل‌ها دلپذیرتر است.

برداشت: جواب خالی و بی‌روح آن لب‌های آبدار برای من مانند صدای خوش آب است که به گوش تشنه‌ام می‌رسد.

برداشت: اگر نتوانیم به زلف او دسترسی پیدا کنیم، دل‌مان در شب، با یاد او و چرخش‌های خوشی که در ذهن داریم، آرامش می‌یابد.

برداشت: کشتی با کمک بادبان به ساحل می‌رسد و در این میان، زیبایی حباب‌های روی آب جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: تمام نیکوکاری و خوبی به افراد نیازمند و ناتوان، مانند دادن نیکویی به آنهاست؛ مثل اینکه ماه با زیبایی‌اش به آفتاب تشبیه شود.

برداشت: من آن شخصی نیستم که در زندگی‌ام تنها به تظاهر و ظواهر بپردازم؛ زیرا برای من مانند گنج و گهر، داشتن عشق و احساسات عمیق با قلبی پر از دردمندی، ارزشمندتر است.