غزل شمارهٔ ۱۶۸۹

برداشت: به دام مردم افتادن نشانه‌ای از آرزو و طمع است؛ مانند شکار بیهوده‌ای که به نوعی گرفتار می‌شود و مانند موجی از خار و علف‌های هرز است.

برداشت: از سفره‌ی روزی، هما (پرنده‌ای افسانه‌ای) نمی‌تواند استخوان پیدا کند. وظیفه‌ی کارگر و روزی مگس همین است.

برداشت: این بیت به این معناست که درگیری و جدل با دیگران ناشی از ناپختگی شخص است، چرا که مانند سنگی است که نمی‌تواند میوه‌ای به بار آورد. به عبارت دیگر، اگر در افکار و رفتار خود پخته نباشیم، نتیجه‌ای مطلوب نخواهیم گرفت.

برداشت: دیدن دوباره چهره‌اش از روی مروت نیست، زیرا نگاه اول من به او مانند نگاهی است که از عقب برگردم.

برداشت: از رحمت خداوند نباید در گناه ناامید بود، زیرا مثل اینکه غبار دریا فقط یک لحظه از طوفان است و همیشه امکان پاک شدن و بازگشت به حالت قبلی وجود دارد.

برداشت: به زیبایی‌ها و تزئینات زندگی دل نبند، زیرا که در برابر طوفان حوادث، همه چیز بی‌اهمیت و ناپایدار است.