غزل شمارهٔ ۱۶۸۴

برداشت: اگر دل مانند کوهی سنگین باشد، هرچند این احساس قدیمی است، اما همچنان ارزشمند است زیرا طوفان ما به راحتی جاری می‌شود.

برداشت: دلی که تلاش و انگیزه‌اش را از دست نداده، حتی اگر در پایین‌ترین نقطه باشد، همچنان پر از آرزوها و امیدهاست.

برداشت: عزم من به میکده، ترک وعده‌های خوبم را به همراه آورد، زیرا هر کسی که نیتش خوب باشد، به هدفش می‌رسد.

برداشت: نما و صورت خود را انسان نمی‌تواند رها کند، حتی اگر فردی بت‌پرست باشد و به کعبه برود، باز هم در دل خود به اعتقادات و تصورات قدیمی‌اش متکی است.

برداشت: عدم توجه و بیداری اهل عشق، نتیجه‌ای است از این که آنها به آشنایی واقعی خود که نه با دیگران، بلکه با خودشان است، نرسیده‌اند.

برداشت: از صدای آرام و نرم بط، عارفی آگاه می‌شود که مانند سلیمان از زبان پرندگان خبر دارد.

برداشت: به دنیا و زندگی مادی نمی‌توان خیلی تکیه کرد، زیرا مثل سایه‌ای زودگذر و ناپایدار است.

برداشت: این بیان به معنای این است که ناامید نباشید، چرا که در نهایت همه چیز به خوبی و خوشی ختم خواهد شد.