غزل شمارهٔ ۱۶۸۳

برداشت: این بیت به نوعی به تضاد و نقیضی اشاره دارد. نوشته شده که با وجود عقل و خرد کم، افرادی که به خوش‌گذرانی و لذت‌جویی می‌پردازند، در حال برپایی جشن و شادی هستند. پروانه که نماد جستجو و عشق است، کم است و در این شادی چراغ‌هایی روشن وجود دارد. به عبارت دیگر، اگرچه عقل و خرد به حد کافی وجود ندارد، اما با این حال، به نظر می‌رسد که مردم در جستجوی لذت و شادی‌اند، حتی در نبود روشنایی و آگاهی کافی.

برداشت: به دلیل سرمستی و شادی بی‌حد، گل شکفته‌ای که دماغ ندارد، به حالت غنچه در آمده است. دل یاغی ما تحت تأثیر خنده‌های شراب مینا قرار گرفته و به حالتی سست و بی‌قرار در آمده است.

برداشت: به گل نشسته و از شدت شادی هنوز لب‌هایش پر از آبله‌های کوچک شبنم است.

برداشت: اگر حق در جای مشخصی قرار بگیرد، تو به زندگی درون خود فکر کن و خود را از دغدغه‌ها و مشکلات دور نگه‌دار، زیرا عشق و اشتیاق به چیزی می‌تواند به تو آسیب بزند.

برداشت: شرم و حیا اجازه نمی‌دهد که از دل شکایت کنم، دل‌باخته‌ام به این باغبان و باغی که در آن زندگی می‌کنم.