غزل شمارهٔ ۱۶۸۱

برداشت: بهار مانند عطری دلپذیر است که شب‌ها به سحر می‌رسد. خوشا به حال کسی که از این بهار دلنشین بهره‌مند شود.

برداشت: چرا باید از انتقادات و سرزنش‌ها ناراحت و دل‌شکسته باشم؟ چون مانند موجی هستم که از شکست بال و پرش به سمت جلو حرکت می‌کند.

برداشت: افرادی که به خود مشغولند، از دغدغه‌های پیچیده و مشکلات رها هستند، اما در عین حال، در جریانی عمیق و خطرناک قرار دارند که نیازمند توجه و احتیاط است.

برداشت: اگر چشمانت مانند عقیق آبی است، باید حفظش کنی، چرا که عشق و احساسات عمیق، آتشین و سوزان در دل دارد.

برداشت: کدام گل امشب از این باغ عبور کرده که مانند علف‌ها، سرو با سپر (سپرش) خوابیده است؟

برداشت: چه فایده‌ای دارد که نعمت‌های فراوانی به دست بیاوریم وقتی روزی‌مان کم باشد؟ مانند این است که از دریا تنها یک قطره آب داشته باشیم که ارزش جواهر را ندارد.

برداشت: همیشه باعث خجالت باغبان می‌شود کسی که درخت بی‌ثمر است، مانند سرو و بید که در این باغ وجود دارند.

برداشت: وجود هر دو جهان همچون فرشی است در آستان کسی که زیبایی کلامش همچون طلا می‌درخشد.

برداشت: اگرچه غم عشق مانند کوهی بزرگ و سنگین است، اما با توجه به قدرت و استقامت فرهاد، این غم تنها سایه‌ای بر دوش اوست.

برداشت: من و همواره در کنار غم هستیم، در حالی که شادی و خوشحالی در دید مردم این زمان به شدت کاهش یافته است.

برداشت: رنجش به قدری بزرگتر از قشر نازک زندگی‌اش بود که در این دنیا مانند سوزنی به نظر می‌رسید که کسی آن را دیده است.

برداشت: اگر انسان بیش از حد در انزوا و گوشه‌گیری بگذرانید، نفس خود را بیشتر در فخر و خودپسندی غرق می‌کند، مانند اینکه سگی که نشسته، در مقایسه با سگی که ایستاده، احساس برتری و افتخار بیشتری دارد.

برداشت: اگر ذهن و خاطر کسی حضور دارد، به این معناست که او در تحمل و صبر کردن موفق است؛ اما دلی که توانایی صبر را ندارد، همیشه در حال بی‌قراری و سفر است.

برداشت: کسانی که به درد و رنج دیگران بی‌توجه‌اند، از وضعیت غافلند و اگر بدانند، تحمل دردهای دیگران برایشان سخت‌تر از منت کشیدن و ناراحتی‌های خودشان خواهد بود.