غزل شمارهٔ ۱۶۷۸

برداشت: دل شکسته به نزد خداوندی می‌رسد که هدایت‌کننده است، همان‌طور که وقتی شیشه‌ای شکسته می‌شود، به دکان شیشه‌گر می‌رود تا ترمیم شود.

برداشت: آب زلال و روان دارای صفای بیشتری است، زیرا زندگی همواره در حال عبور و گذر است و این خود نعمتی بزرگ به حساب می‌آید.

برداشت: چگونه می‌توانم ناامید باشم از دست کوتاه خود، وقتی که در جای مناسب، دست بر کمرم قرار دارد؟

برداشت: این شب به طول و زیبایی شب‌های زلف اوست و برای من، نور خورشید قیامت همچون ستاره‌های صبحگاه می‌درخشد.

برداشت: زنان سوخته، کسانی هستند که همیشه از نعمت‌ها و روزی‌های خود بهره‌مند می‌شوند، مانند لاله‌ای که در باغی پر از آتش و حرارت می‌روید. کسانی که در این شرایط سخت و دشوار زندگی می‌کنند، همچنان بر استقامت و پایداری خود می‌افزایند.

برداشت: تو کسی نیستی که با فاصله از چشم‌ها دور شوی، زیرا دوران جوانی همیشه در ذهن و یاد ماست.

برداشت: شعور انسان، مانند آینه‌ای است که جنبه‌های مختلف و تفاوت‌های زیادی را نشان می‌دهد. اما خوشا به حال کسی که از وضعیت زمان خود بی‌خبر است و دغدغه‌های دنیای اطرافش را ندارد.

برداشت: به اندازه و با احتیاط بنوش، چون اگر افراط کنی و زیاده‌روی در نوشیدن داشته باشی، به دردسر می‌افتید و عواقب ناگواری برایت رقم می‌زند.

برداشت: زیبایی گل در چیدن آن نیست، بلکه بینندگان زیبایی او از دور، بیشتر از کسی است که گل را چیده است. این نشان می‌دهد که لذت و بهره‌مندی از زیبایی‌ها گاهی در فاصله و نگاه کردن نهفته است.

برداشت: غنچه‌های تشنه‌ی عواطف، نمی‌توانند از غم و درد بگذرند، چرا که عشق در نهایت به آینده و روشنی زندگی می‌رسد.