غزل شمارهٔ ۱۶۷۷

برداشت: اگر توجه و حضور ذهن در نماز اهمیت داشته باشد، امید ما به نمازهایی که با غفلت و بی‌توجهی خوانده‌ایم، بیشتر است.

برداشت: دل چه اندازه می‌تواند بسوزد وقتی که جگر ما در گرما است؟ در این دنیا که خورشید با حرارتش جگر ما را می‌سوزاند.

برداشت: شعله آتش به خود برگشت و شبنم به باغ آمد، اما یاد و حضور عشق هنوز در سفر و دوری است.

برداشت: در میان سرما و گرمای بهار و پاییز، آرام و مطمئن است مانند درخت سروی که در این زمان، بی ثمر بودن او اهمیتی ندارد.

برداشت: حبابی که در هوا شکل می‌گیرد، به دلیل نداشتن بینش و بینایی، در این فضا ایجاد می‌شود؛ در حالی که کشتی نوح در خطر قرار دارد.

برداشت: صبح قیامت فرا رسیده و روز حساب نزدیک است، اما صائب هنوز غرق در خواب و شیدایی خود است و از این واقعیت بی‌خبر است.