غزل شمارهٔ ۱۶۷۴

برداشت: خوب است که کسی وجودش از تدبیر و برنامه‌ریزی عقل خالی باشد، زیرا برای او هر روز و هر ماه جشن و شادی است.

برداشت: دور شدن از شهر برای مجنون کافی است، زیرا او دیگر از دیدن و دیده شدن آزاد شده است.

برداشت: به خودت برس و اجازه نده که با بالا رفتن سن ناامید شوی، زیرا زمانی که دل تو پاک و خالص باشد، همیشه امید به آینده وجود دارد.

برداشت: به کسی که مشکلاتش را با تهدید حل می‌کند، نباید به او به شدت برخورد کرد، چون برای آنکه از این وضعیت فرار کند، راهی در دست دارد که تهدید او را نمی‌ترساند.

برداشت: این کافی است که خشم خدا برای بخیل آن است که او فقیر است و از درآمد فقر ناامید شده است.

برداشت: تنها کسی که از تلخی و دشواری‌های زندگی جاودانه باخبر است، مثل خضر، به حقیقت عمر ابدی دست یافته است.

برداشت: زیبایی خورشید به خاطر خودپسندی و شگفتی حسنش کمتر دیده می‌شود. در واقع، اگرچه ماه لاغر است، اما این نقص در واقع به زیبایی خورشید اشاره دارد.

برداشت: در لحظه‌ای که نفس سردی داری، بی‌عمل نباش، زیرا آن آه سرد در آن حالتی که هستی، مانند سایه‌ای است که هیچ‌گونه وجود و تأثیری ندارد.