غزل شمارهٔ ۱۶۷۲

برداشت: نصیحت‌های بی‌احساس و بی‌اثر ما را به زوال و نابودی می‌کشاند، مانند اینکه یک شمع با یک نسیم ملایم خاموش می‌شود.

برداشت: در این محیط، برای سامان دادن به کارها و جمع‌آوری وسایل، ناچاریم که با اضطراب و نگرانی به خودمان فشار بیاوریم، اما دست‌مان بسته است و نمی‌توانیم به راحتی کاری انجام دهیم.

برداشت: دعا کنیم که در لحظه‌ای حساس و سرنوشت‌ساز، اوضاع به نفع ما تغییر کند، اگر خوشبختی ما به وجود پرنده‌ای خاص وابسته است.

برداشت: نیازی به راهنمایی برای شناخت خدا نیست. کافیست نگاهی به خودت بیندازی و ببینی که تمایل‌ها و خواسته‌هایت به کجا می‌انجامد.

برداشت: بیا به خانه ما و این سحر و جادو را از بین ببر، چون مدتی است که راه به سوی کشور محبت بسته شده.

برداشت: از رقص برگ‌های پاییزی می‌توان فهمید که لذت و شادی به پایان رسیده و به زودی به نابودی می‌رسد.

برداشت: ما خوشحالیم که اگرچه ما گناهکاریم، اما با رحمت و بخشش خداوند، پیشانی شرم و حیا ما در مقابل او فرود آمده است.