غزل شمارهٔ ۱۶۶۹

برداشت: به خاطر سادگی، هر کسی که از فرزندش خوشحال است باید بداند که وجود فرزند، باری از غم‌های مادر و پدر است.

برداشت: اگر دلی پاک و درست وجود داشته باشد، آن دل همان دلی است که از خودش و ارتباطاتش آزاد است و به دور از وابستگی‌هاست.

برداشت: فردا شب، مردم در غفلت خود به ستاره‌ها نگاه می‌کنند، اما نمی‌دانند که در دل ما آتش درد و غم وجود دارد که شعله‌ور است.

برداشت: با دقت و حساب شده صحبت کن و نیازی به قسم خوردن نیست؛ زیرا قسم دادن نه دلیل راست‌گویی است و نه می‌تواند بر صداقت کلامت گواهی دهد.

برداشت: مردان ثروتمند در زیر خاک به وضعیتی دچار می‌شوند که برای افراد فقیر حسرت و اندوهی ایجاد می‌کند. اگرچه ثروت و دارایی ممکن است زیاد باشد، اما در نهایت همه به یک سرنوشت مشترک دچار می‌شوند.

برداشت: من از روی ناچاری به دل خود اعتماد کرده‌ام که نمک برای تلخی بادام از قند بهتر است.

برداشت: مرا به جمع خود نیاور، چون در تنهایی خود به ثمر می‌رسم و میوه‌های خوبم به ارتباط و پیوند وابسته است.

برداشت: فریب لبخندهای شیرین و خوشایند را نخور، زیرا مانند کودکان، صبح در حالی که آسمان خونین است، لبخند به لب دارد.

برداشت: در خوشی‌های جاودانه، هر دلی که راضی و خوشحال است، به سرنوشت ازلی خودش رسیده است.