غزل شمارهٔ ۱۶۶۷

برداشت: از پیر خرابات نکته‌ای یاد گرفته‌ام که به جز عالم، هر چیزی غیر از علم و دانش، بی‌فایده و بی‌ارزش است.

برداشت: خطای ما از نیاکان‌مان به ما به ارث رسیده است و گناه، در آغاز خلقت، سهم آدمیان بوده است.

برداشت: طلوع صبح زیبا و شیرین نمی‌ماند، خوشا به حال کسی که به تلخی و گله‌گذاری عادت کرده است.

برداشت: چشمانت را در این دنیای خاکی از دریچه دل ببند، چرا که این دریچه به بهشت مقابل باز شده است.

برداشت: من نمی‌توانم از درد و زخم ملامت‌ها و انتقادات رهایی یابم، زیرا قلب و روح من به شدت توسط سختی‌ها و مشکلات محصور شده است.

برداشت: علاقه و وابستگی به زیبایی‌های ظاهری، مانند زینت‌های فاخته، نشان‌دهنده این است که سرو (درخت نمادین آزادی و دلاوری) از هر نوع تعلق و وابستگی رهاست و آزاد زندگی می‌کند.

برداشت: وقتی که به معشوق وصل می‌شوم، دل ناآرام و بی‌قرار می‌شود، و از نزدیکی به او، شعله‌ای از عشق در وجودم زبانه می‌کشد که شبیه ناله و فریاد است.

برداشت: اگر عمر به آرامش بگذرد و دل به خواسته‌هایش برسد، مانند آهویی که در دام صیاد گرفتار شده و در خواب است، در واقع در حبس و سکوت زندگی می‌کند.

برداشت: چرا برای نعل (سم) اسب، جان شیرین گلگون را فدای نکردند؟ فرهاد باید بهای خون گرمش را با تپش قلبش بپردازد.

برداشت: پرنده‌ای که در حال جان دادن است، با صدای بلند می‌خواند که اگر صبح روز عید برپا باشد، تیغ جلاد نیز آماده است.

برداشت: صائب از گفتن چند جمله بی‌محتوا خوشنود است و فکر می‌کند که در سخنوری موفق بوده است.