غزل شمارهٔ ۱۶۶۴

برداشت: وضعیت نابسامان ما به خاطر طولانی بودن دست ماست و به تلاش و همت ما بستگی دارد که دیوار ما چنین کوتاه است.

برداشت: از بهار جهان انتظار نداشته باش که همیشه حال و هوای متعادل و زیبایی داشته باشد، زیرا در این دوران، بلبل بی‌پول و گل‌های جوان در حال خوش‌گذرانی و شادابی هستند.

برداشت: دل تو مانند گل زیبای رنگارنگی است که در حالتی دو رنگ به نظر می‌رسد، در حالی که زیبایی فصل‌های بهار و پاییز در ذات خود یکپارچه و یکسان است.

برداشت: رهایی دل از زنجیرهای آرزوهای بیهوده اشتباه است، زیرا مانند پرنده‌ای بی‌پر و بال خواهد بود و در جایی بی‌خروجی گرفتار می‌شود.

برداشت: در حال حاضر، نمی‌توان تنها به زهد و قناعت خشک اکتفا کرد، زیرا هر کسی به نوعی از خوشی و لذت بهره‌مند شده و در دستش فرصتی برای نوشیدن و لذت بردن از زندگی است.

برداشت: اگر روز قیامت از ما بخواهند که دین و دل‌مان را حساب کنیم، بهانه‌ای داریم؛ چرا که در دست ما به مانند رشته‌های موی یار، دلیلی برای توجیه آن داریم.

برداشت: غنچه منقار درندگان به چه غمی است، زیرا نشانه‌ای از شادی گل‌های کم‌ارزش را نشان می‌دهد.

برداشت: من مانند غنچه‌ای هستم که سرش را در گلو فرو برده‌ام. صائب، از بس که این سقف آبی در نظرم کوتاه و نابسنده است.