غزل شمارهٔ ۱۶۶۱

برداشت: اگرچه در چشمان خواب‌آلود و شیرین ما نور مهتاب وجود دارد، اما در واقع، سفیدی چشم روشندلان همان خواب شیرینشان است.

برداشت: در جمع کسانی که مشغول نوشیدن هستند، بی‌توجهی و بی‌تکلف بودن نیکوست و رعایت آداب و ادب در این فضا به نوعی ناپسند شمرده می‌شود.

برداشت: زیر آسمان، دل‌هایی که تمام و کمال هستند، نمی‌مانند. آن گوهری که شاداب و درخشان است، از صدفی به دست آمده است که شکسته شده.

برداشت: به دام فریبنده generosity ز زندگی بی‌ثبات و تغییرپذیر توجه نکن، زیرا نعمتی که به ظاهر زیبا و دلنشین به تو می‌دهد، در حقیقت یک دام پنهان است.

برداشت: تلاشی که برای رسیدن به هدف انجام می‌دهیم، باعث می‌شود تا در مسیر، زمان بیشتری را صرف کنیم. چرا که کسی که عجله دارد، در نهایت ممکن است بیشتر از زمان نیاز، هزینه کند.

برداشت: به دل خود راه نده که دل‌های افسرده را به خلوت ببرند، چراکه چراغ خاموش در کنج عبادتگاه چه ارزشی دارد؟

برداشت: هر کسی که به خانه‌ای برود، اگر در آنجا جز مسجد و میخانه نباشد، بی‌نتیجه و بی‌فایده است؛ چون همانند سیلابی است که همه‌چیز را می‌برد و نمی‌ماند.

برداشت: هرچند که آب نمی‌تواند چراغ را روشن کند، اما روشنایی شعله از صدای شراب خالص است.

برداشت: در میان عارفانی که لباس پشمی می‌پوشند و زاهدان خشک و بی‌روح، تفاوتی وجود دارد که مانند تفاوت بین خار و سنجاب است.

برداشت: به کجا می‌خواهی بروی که هنوز به دور دامن خانه‌ات هم نرسیده‌ای؟ در این شرایط، اراده‌ات خواب است و تلاشت نتایجی ندارد.