غزل شمارهٔ ۱۶۵۷

برداشت: خط زیبا و پرشور این سنگ قرمز رنگ به وضوح نمایان است. از لطف و زیبایی آن، می‌توان فهمید که زهر و تندی آن نیز در زیر این گوهر نهفته است.

برداشت: خبر از نامه‌ای که بسته و مخفی است، نشان می‌دهد. چهره‌ی تو که پر از ناز و عتاب است، همه چیز را از روی پیشانی‌ات به خوبی نشان می‌دهد.

برداشت: از حرکت موج، روشنایی آب مشخص می‌شود و از چین آستین تو، پاکی دستت نمایان است.

برداشت: از درد و حال کسی که از می نوشیده می‌توان فهمید. همچنین بر روی زیبایی تو نشانه‌هایی از محبت و کینه دیده می‌شود.

برداشت: رگ جان تو به قدری صاف و زیباست که مانند رشته‌ای از جواهرات درخشان به چشم می‌آید.

برداشت: در حالی که هلال و بدر در یک جا جمع نمی‌شوند، به وضوح می‌توان دید که زیبایی تمام ماه از هلال به وضوح پیداست.

برداشت: غرور و ناز تو مانند یک گنجینه ارزشمند است و امروز به وضوح در چهره‌ات نمایان است.

برداشت: از روی حرص و طمع، زخم‌های نهانی در نگاه تو وجود دارد. اگر نه، مشخص است که درد و رنج شبیه زخم گزیدگی زنبور، از عسل نمایان می‌شود.

برداشت: از ظاهر هر فرد می‌توان به باطن و حقیقت او پی برد. تفاوت بین آب شور و شیرین در زمین نیز نشان‌دهنده این است که هر چیز نشانه‌ای از ماهیت خود دارد.

برداشت: افراد باهوش نیازی به آزمایش ندارند، چرا که تمایز بین عالم و نادان از همراهی آنها مشخص می‌شود.

برداشت: از درخواست‌کنندگان، صفات و ویژگی‌های بخشندگی و سخاوت یک فرد کریم به‌خوبی نمایان می‌شود، همان‌طور که با وزیدن باد، مشخص می‌شود که در یک مزرعه خرمن چه کسی خوشه‌چین است.

برداشت: چون آتشی که در شب دیده می‌شود، دل من از زلف خوشبو و دلربای تو شعله‌ور است و این عشق و آتش درونم به وضوح معلوم است.