غزل شمارهٔ ۱۶۵۵

برداشت: دل شکسته‌ام از اشک‌هایم پیداست، همانطور که آسیب دیدن مینا (گلابی) از ساغر (جام) مشخص است.

برداشت: دهانم زخم است و این زخم نشانه‌ای از درد و سکوتی است که به خاطر ضربه‌های سخت تحمل می‌کنم. مانند فرهادی که در جستجوی شیر است، درونیتم مشخص و واضح است.

برداشت: به دلیل ناتوانی من، قلم بر روی صفحه می‌لغزد و نشان می‌دهد که مانند خطی بر روی بدنم، احساسات و حالتم برای دیگران قابل مشاهده است.

برداشت: زخم‌های پنهان من از بدنم آشکار است و حتی از غبار هم می‌توان فهمید که لشکر سیاه اندوه و درد در من وجود دارد.

برداشت: همان‌طور که شمع نور خود را از پشت پرده فانوس به بیرون می‌تاباند، من نیز به گونه‌ای هستم که درخشش و ارزش وجودم از دل سختی‌ها و پنهان‌کاری‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: چون نسیم به آرامی از کنار بستر خشک من می‌گذرد، نرمی پارچه‌ی خوابم نشان می‌دهد که من به چه میزان راحت هستم.

برداشت: من جز موهای سرم چیزی برای تزیین ندارم و این نشان می‌دهد که از دنیا و زرق و برق آن عبور کرده‌ام.

برداشت: خواب غفلت من نشان‌دهنده‌ی صبر و بزرگواری دوستم است، زیرا عدم حرکت دریا به خاطر بی‌تحرکی من قابل مشاهده است.

برداشت: اگرچه دریای ارزشمندی دارم، اما همان غبار یتیمی من نشان می‌دهد که از چه ماده‌ای ساخته شده‌ام.

برداشت: من از کاسه سر منصور شراب می‌نوشم و صبر و شکیبایی من از ظرفی که در دست دارم مشخص است.

برداشت: من از دور با سر زلف و زیبایی خود مانند ماه عید جلوه‌ام را به نمایش گذاشته‌ام، و این زیبایی در کنار لاغری و نحافت من کاملاً مشهود است.

برداشت: چگونه می‌توانم نعمت و برکت پنهانی در گوشه‌ی تنهایی‌ام را حفظ کنم؟ زیرا مشخص است که باز نکردن درِ زندگی‌ام، به خودی خود فایده‌ای ندارد.

برداشت: عشقی مانند عشق من وجود ندارد، چرا که حتی در روز روشن هم از دور قابل مشاهده هستم، مثل یک ستاره سوخته.

برداشت: از گریه‌ام می‌توانی متوجه درد من شوی، صائب. اشک‌هایم همچون دریا، عمق احساساتم را نشان می‌دهند و زیبایی من شبیه به جواهری است که در آن نهان است.