غزل شمارهٔ ۱۶۵۴

برداشت: زمانی که خطی زیبا از چهره آن معشوقه ظاهر شد، تمام زیبایی‌های دنیا نمایان گشت و از سبزه‌های موهای او، زیبایی گلستان به وجود آمد.

برداشت: بنفشه از دل آتش بیرون نیامده است، چگونه از چهره تو این عطر دل‌انگیز به وجود آمده است؟

برداشت: به شدت از درد و بی‌تابی خود در آتش فشردم که حتی آتش هم به خاطر من ناله و فریاد کرد.

برداشت: این مطرب با نواختن سازش، به چه راهی رفته که هوش و حواسم را از دست داده‌ام و حالت عجیبی بهم دست داده است؟

برداشت: بلبل در باغی که غنچه‌ها در آن بسته‌اند، با ناله‌اش سخن می‌گوید و این ناله آنقدر در دلش سنگینی می‌کند که نمی‌تواند از زبانش بیرون بیاید.

برداشت: من به قدری در دل خود غم و اندوه حس کردم که گیاهان بی‌زبان از خاک سر بر آوردند.

برداشت: می‌توان در برابر خاک و زمین ایستاد و با آن روبرو شد، اما در کمک کردن به مردم نمی‌توان به تنهایی عمل کرد.

برداشت: حفظ و حمایت خداوند از مردم به خاطر غفلت آن‌هاست، زیرا ترس و نگرانیشان از شبانی است که مسئولیت راهنمایی آن‌ها را بر عهده دارد.

برداشت: من از بازی روزگار اطلاع ندارم، اما می‌دانم که نمی‌توان از این دنیای پرماجرا به راحتی خارج شد.

برداشت: هما از کنار من صدای طبل به راه انداخته، صائب از شدت صدای شکستم، صدایی به بلندای استخوان‌های من شنیده می‌شود.