غزل شمارهٔ ۱۶۵۳

برداشت: اگر در جهان تسلیم و پذیرش تو را گوشه‌ای باشد، بهشت و درخت طوبی و زنان زیبا اینجا هستند.

برداشت: بهار در دل هر غنچه حسی عمیق و زیبایی دارد. تو تنها به خیال خود توجه نکن، چون اینجا و اکنون، جهان تمام‌عیاری است.

برداشت: اگر به درون خود نگاه کنی و با خودت صادق باشی، متوجه می‌شوی که کلید حل مشکلاتت در خودت و در دل شیرین و زیبايي که داری، نهفته است.

برداشت: در آن دنیا نمی‌توان به خوشبختی عشق دست پیدا کرد، پس از خود فاصله بگیر و بدان که سایه خوشبختی در اینجا حضور دارد.

برداشت: هر چشمی که به تو نگاه کند، عاشق می‌شود؛ چرا که زیبایی و حیا تو در اینجا حضور دارد.

برداشت: در این دشت گمراه‌کننده، به پیش بران، چرا که در اینجا صدها سراب فریبنده وجود دارد.

برداشت: احتیاجی به دلیل نیست برای اینکه بوی یوسف را احساس کنیم؛ نسیم ناشی از پیراهن و عطر آشنایی اینجا وجود دارد.

برداشت: در این جهان، راه علاج درد و طلب وجود ندارد، صائب. تنها فکر توست که به تو امید می‌دهد که این درد در اینجا قابل درمان است.

برداشت: از خیابان عشق به بهشت می‌روی، ولی سختی‌ها در اینجا وجود دارد. نمی‌دانی که راه درست کجاست، اشتباهات در همین‌جا است.

برداشت: از خدمت و راهنمایی حکیمی، جوانی و نشاطی به دست آورده‌ام، پس راز و استعداد خود را پنهان نکن، چون گوهر و ارزش تو در اینجا وجود دارد.

برداشت: اگر می‌خواهی از خودت خارج شوی و به راهی نو قدم بگذاری، اکنون زمان مناسبی نیست. چرا که راهنمایی در کنارت هست که می‌تواند تو را به مقصد برساند.

برداشت: از ناامیدی در برابر ناکامی‌ها غمگین نباش، زیرا خواسته‌ها تنها از خودداری از خواسته‌های نافرجام به وجود می‌آیند.