غزل شمارهٔ ۱۶۵۲

برداشت: از عقل و فهم خسته شده‌ام، ای یار! در آتش درونم از بال و پر خود، چه نوری وجود دارد؟

برداشت: هوش و حواسم را از من گرفته‌اند، پس چرا پیاله‌ای در دست ندارم؟ عقل و شعورم هم تحت فشار است، اما این داغ و آتش کجاست که من احساسش نمی‌کنم؟

برداشت: اگر از ابر، روغن بادام به زمین چکیده شود، خوشی و شادابی که از بوی خوش باغ حاصل می‌شود، چه تفاوتی دارد برای کسی که دچار سوختگی و درد است؟

برداشت: خضر، ‌عالم و راهنمای نوشندگان، به دنبال آب می‌رود و از کسی می‌پرسد که منبع آب کجاست.

برداشت: از آتش دوری کن، صائب، جایی که آتش در آن است، بر روی خاک ساکن نکن. بگو کجاست جایی که می‌توان به آرامش رسید.