غزل شمارهٔ ۱۶۴۹

برداشت: روشنی چهره تو مانند برقی است که بر روی گل‌ها می‌تابد و این زیبایی به قدری چشم‌گیر است که صدای عشق و شوق از زبان بلبل هم به گوش می‌رسد.

برداشت: در باغی که پر از نمک است و دل‌ها با خنده‌های گل مجذوب می‌شوند، بلبل به قدری شور و شوق دارد که احساساتش را به راحتی بیان می‌کند.

برداشت: نگاه تو به چمن چنان جذاب و گیرا بود که مانند شبنمی که مدام بر چهره گل می‌افتد، زیبایی‌اش را تحت تأثیر قرار داد.

برداشت: نسیم زیبا و ملایمی که از این باغ گذشت، سبب شد تا زیبایی و طراوت زلف گل سنبل به اینجا بریزد.

برداشت: به زیبایی‌ها و تازگی‌های زندگی توجه کن و از آن‌ها لذت ببر، چرا که هر کسی که از این زیبایی‌ها بهره‌برداری کند، ممکن است به دیگران آسیب برساند یا حسرتی به جا بگذارد.

برداشت: از آنجا که صبر و تحمل برای تحمل داغی این عرق رنگین از چهره ساقی نبود، آیا می‌توان تصور کرد که این مقدار عرق در این میخانه ریخته شده باشد؟

برداشت: چه کسی می‌تواند با عظمت و درخشانی که در تجلی وجود دارد، رقابت کند؟ چرا که کوه طور به خاطر این لرزش و تزلزل، از جای خود حرکت کرده و به صحرا ریخته است.

برداشت: از چهره او که با عرق نمناک شده است، کسی چیزی نگفت؛ زیرا رنگ شرم و حیا همچون گل‌های لاله از او فرو ریخت.

برداشت: از صبر و شکیبایی خود در برابر دشمن خدا حفاظت کن! چرا که بارها در موقعیت‌های سخت و خطرناک، این صبر و تحمل من به چالش کشیده شده است.

برداشت: چه کسی با سردی نفس خود به این باغ آمده است؟ که مانند برگ‌های پاییزی، آواز بلبل را به زمین ریخته است.

برداشت: آسمان از اشک من پرهیز نمی‌کند و نمی‌داند که بارش غمگین من به اندازه‌ای شدید است که سیلی بزرگ را به راه می‌اندازد.

برداشت: از زیبایی صورت تو، چهره‌ات مانند خورشید درخشان شده است؛ حتی اگر رنگ گل به‌واسطه تابش آفتاب کم‌رنگ شده باشد.

برداشت: به صورت نادرست و به زور، شراب را به دوستان می‌دهد، در حالی که خود او با دقت و فکر، زهر را در جام من ریخته است.

برداشت: در میان دشواری‌ها و مشکلات، قدم بر روی زیبایی‌ها و فرصت‌ها می‌گذارم، زیرا اعتماد و توکل من به آنچه در پیش دارم، مرا یاری می‌کند.

برداشت: من از گل نو ام کوشایی و برکتی را انتظار دارم که با وجود ناله‌های بلبل، در دامن گلچین نقره‌ای بریزد.