غزل شمارهٔ ۱۶۴۶

برداشت: بنفشه به خاطر زیبایی و لطافت خط تو، زبانش بند آمده و از شرم لب‌های تو، سنگی در دهانش گذاشته شده است.

برداشت: از سنگ تفرقه، هیچ تکه‌ای به شکل یک شیشه باقی نماند. چه بلا و دردسری که موهای تو به میان این جدایی افکند.

برداشت: کدام دل است که هدف تیر عشق قرار گرفته و تیر از کمانش به سمت خود رها شده است؟

برداشت: در روز قیامت، عطر خوش صبح چگونه می‌تواند مرا به هوش آورد؟ چرا که من به قدری شگفت‌زده‌ام که از بیان کردن احساساتم ناتوانم.

برداشت: اگر همت و تلاش انسان تحت تأثیر مشکلات و ناکامی‌ها قرار نگیرد، می‌تواند بر روی چالش‌های زندگی غلبه کند و به موفقیت دست یابد.

برداشت: عشق مانند خورشید بر دل انسان تابید و با نوری که به زندگی بخشید، طرح بوسه‌ای بر خاک این آستانه ترسیم کرد.

برداشت: دود دلگیر و غمگین، شعله آتش را محصور کرده بود و در این میان، صدای عشق به گوش می‌رسید.

برداشت: قدرت و توانایی صائب باعث شده است که به بی‌نظمی و ناپایداری بپردازد، به طوری که دیگران نیز مانند حافظ شیراز در این فضا دچار سردرگمی و آشفتگی شوند.