غزل شمارهٔ ۱۶۴۴

برداشت: به خاطر خیالی که از آب داشتم، در توهمات و سراب‌ها گرفتار شدم و به همین دلیل امید به یافتن گنج را در ویرانه‌ها و خرابی‌ها از دست دادم.

برداشت: با وجود اینکه عشق از من دور است و حال خوشی ندارم، اما هنوز می‌توان با احساسات داغی که در درونم دارم، چیزی را به آتش کشید.

برداشت: عشق او آن‌قدر سنگین و طاقت‌فرسا بود که من را مانند کوهی به زانو درآورد و از شدت این درد، وجودم خم و تاب خورد.

برداشت: اگرچه عظمت و بزرگی من فراتر از محاسبات و حساب‌هاست، اما با یک نگاه او همه آن محاسبات را به هم ریخت.

برداشت: آدم ستمگر که در کارهای ناپسند و خیانت به دیگران دست می‌زند، به زودی عواقب و مجازات کارهای خود را خواهد دید. او حتی به چیزهایی که دیگران برایشان ارزش قائل هستند، آسیب می‌زند و این کارها گریبانش را خواهد گرفت.

برداشت: اگر کسی ادب را رعایت نکند و به خودخواهی ادامه دهد، می‌توان از چهره‌اش خواسته‌ها و افکارش را بدون هیچ‌گونه پرده‌پوشی مشاهده کرد.

برداشت: برای رسیدن به شکوفایی عجله نکن، چرا که این شتاب می‌تواند مانند برق، از سرعت و شگفتی‌ات بکاهد.

برداشت: اگر ستاره من در فراق عشق سوخت، آن‌قدر عذاب و درد در دلم ایجاد کرد که به مانند آفتاب‌هایی می‌درخشید.

برداشت: از سر غرور و خودبینی در عبادت، زبان من را از بیان عذر و توبه به سکوت واداشت و به خاطر این، مرا به اشتباهات و کارهای نادرست کشاند.

برداشت: چهره زیبا و گل‌رخ من همچنان برای سواران جذاب است و در دل تحولات و انقلاب‌ها تأثیر می‌گذارد.

برداشت: کسی به کار من نداشت و من با تمام ناراحتی‌ها و اضطراب‌هایم از مهمانی بیرون رفتم.