غزل شمارهٔ ۱۶۴۳

برداشت: هر کس از مردم دنیا کناره‌گیری نکرد و به گوشه‌ای از آرامش نرفت، نتوانست از تنش‌ها و دغدغه‌های زندگی رهایی یابد.

برداشت: هر کسی که در این دنیا به وحدت و همبستگی نرسد، در زمین و زیر زمین دچار ترس و وحشت خواهد شد.

برداشت: فردی که در این دنیا به توصیه‌ها و نصیحت‌ها توجه نکرده و از آن‌ها بهره‌گیری نکرده، در نهایت نمی‌تواند از این دنیا مفهومی برای خود بیابد و به نوعی از آن جدا می‌شود.

برداشت: عمر گرانبهای انسان به راحتی از بین رفت و افسوس که در این دنیای فانی، کسی برای حمایت از آن تلاش نکرد و دست یاری به سمتش دراز نکرد.

برداشت: هر کسی که در جمع دوستانه نتوانسته با شادی و شوق بگرید، دلش را به درد آورده و از لذت گفتگو و دوستی بی‌بهره مانده است.

برداشت: فقر به زن آرایشگر فقط به این معناست که وقتی دستش از طلا و نقره خالی شود، دیگر نمی‌تواند در میان مردم معروف و مشهور شود.

برداشت: خضر، با اینکه آفت زندگی و راحت مردن را مشاهده کرده بود، از دیدن تشنه‌لبان، احساس خستگی نکرد و برای آنها آب نیاورد.

برداشت: صائب، می‌گوید که نمی‌دانم با چه کسی باید صحبت کنم که اگرچه ما دردهای زیادی داریم، اما هیچ‌کس از اهل مرام و انسانیت خبری از ما نمی‌گیرد.