غزل شمارهٔ ۱۶۴۱

برداشت: بر روی تو زیبایی از خط زیبایی گرفته است و در نتیجه این آینه زیبا از رنگ و جلوه‌هایش پر شده است.

برداشت: پرندهٔ دل از قفس سینه آزاد شده و به پرواز درآمده، حالا این نوازنده چه نوایی را شروع کرده است؟

برداشت: هر کسی که توانسته باشد با دست خود به زلف تو دست پیدا کند، در طول عمرش به خوشی و سعادت نائل آمده است.

برداشت: ناخن تدبیر به سبزی می‌رسد، اما با اشک‌هایی که می‌ریزم، نمی‌تواند صاف و شفاف شود، چون آیینه من بر اثر زنگ‌زدگی کثیف شده است.

برداشت: برگ بال من را چون صفحه‌ای نوشتند، زیرا قفس به قدری بر بلبل من فشار آورد که کارش دشوار شد.

برداشت: این شعر به این معناست که چهره زیبای تو باعث می‌شود دل بسیاری به درد بیفتد و غمگین شوند. هر کسی که تو را می‌بیند، تحت تأثیر زیبایی‌ات قرار می‌گیرد و احساساتی عمیق و غم‌انگیز در او بیدار می‌شود.