غزل شمارهٔ ۱۶۳۹

برداشت: زیبایی و جذابیت آن چشم‌های خواب‌آلود باعث بیمار شدن دل می‌شود و جاذبه‌ی موهای مرتب و درخشانش قدرت برنده‌ای دارد.

برداشت: ابروهای تو به خاطر غم دل من کدر و زرد شده است، و آتش سینه‌ام به‌گونه‌ای است که مثل یک قندیل در محراب شعله‌ور شده است.

برداشت: امشب شیشه فانوس جلوه‌ای می‌فروزد و آتش از لعل خاموشی می‌گیرد، آیا ای پروردگار، او به می خالص دست یافته است؟

برداشت: هیچ‌کس در صبح قیامت نمی‌تواند بخندد، اگر که حیرت از چهره تو دل او را گرفته باشد.

برداشت: در خانه‌ی ویرانه هیچ‌کس از ما نیست، اما ویرانی ما به جایی می‌رسد که راهی به سیلاب دارد.

برداشت: ما با دل روشنی که داشتیم، به درک اسرار پنهان راه یافتیم؛ اما دزد دل ما در شب روشن ماه، ما را به تصویری دیگر کشاند.

برداشت: هر کسی که شوق و اشتیاقش به سوی حقیقت و عشق الهی افزون شود، می‌تواند در هر جایی، چه در کعبه و چه در بتکده، به نشانه و جاذبه‌ای از عشق و معنویت دست یابد.

برداشت: اگر کسی در مسیر جستجوی علم و حقیقت جدی باشد و به خاطر آن از راحتی‌ها و خواب‌های خود بگذرد، به نعمت‌های بزرگ و عزت دست خواهد یافت.