غزل شمارهٔ ۱۶۳۸

برداشت: اگر به دنبال جلب توجه و محبت دیگران باشی، سریعاً با دست خالی و بدون دستاورد از این دنیا می‌روی.

برداشت: اگر از هر سخن بی‌محتوا و بی‌ارزش تحت تأثیر قرار بگیری، استحکام و جایگاه تو نیز تضعیف خواهد شد و به راحتی مانند کاهی در باد، از جایی به جایی حرکت خواهی کرد.

برداشت: دل نگران و آشفتۀ تو هرگز نمی‌تواند آرام باشد تا زمانی که در این دنیا ندانی به کدام سمت خواهی رفت.

برداشت: زندگی کوتاه و گذراست و در این بیابان loneliness و تنهایی، چرا باید به دنبال یافتن آب زندگی بگردی؟ تا کی می‌خواهی تلاش کنی؟

برداشت: دل خود را پاک و شفاف کن و از تعلقات دنیا بکاه؛ اگر می‌خواهی به هدف والای زندگی و همراهی با انسان‌های خداجو برسی.

برداشت: در روز قیامت، وقتی که رو به زندگی جاودانه خواهی آمد، نگران نباش اگر بخواهی از این دنیای فانی و بی‌دوام بروی.

برداشت: اگر بخواهی به راهی بروی که به صدای درا می‌رسد، نمی‌توانی از محمل لیلی هیچ نشانه‌ای بگیری.

برداشت: در دل انسان چیزهایی وجود دارد که باید در آن‌ها جستجو کرد، اما تو همچنان در دنیای مادی به دنبال نشانه‌ها و جهت‌گیری‌های ظاهری می‌گردی. چند بار می‌خواهی به کعبه بروی و از راهنماهای خارجی استفاده کنی؟

برداشت: نکند که درِ خانه‌ات باز شود و اگر دل تو از این مکان بسته بیرون رود، به کجا خواهی رفت؟

برداشت: اگر به ذهن ناقص و تفکرات خود تکیه کنی، به زودی در مسیر اشتباه و انحراف قرار خواهی گرفت.

برداشت: با دوستانی که همفکر هستند، چرا دلت را پریشان می‌کنی؟ در نهایت، خودت به تنهایی خواهی رفت و از همه جدا خواهی شد.