غزل شمارهٔ ۱۶۲۸

برداشت: دل نتوانست از زلف پیچیده و آشفته عبور کند، مانند کودکی که از دام تماشای زیبایی نمی‌تواند خارج شود.

برداشت: غم و سوز ما چنان است که هیچ موجودی، حتی مجنون، نمی‌تواند آن را به راحتی تحمل کند. هیچ پرنده‌ای هم نتوانسته از سرما عبور کند و به امنیت برسد.

برداشت: شما نمی‌توانید به سادگی از چنگال عواطف و وابستگی‌ها رها شوید، همان‌طور که سیل از دامن صحرا نمی‌تواند عبور کند.

برداشت: هرچند که از پرندگان زیبا و خوش آواز قدرت پرواز و پرواز کردن وجود دارد، اما قامت زیبای آن سرو بلند و خوش‌اندام، هیچ‌گاه نتوانسته است از ارتفاعات بالاتر گذر کند.

برداشت: در نهایت، کسی که به خاطر زندگی دنیا سختی زیادی را تحمل کرد، نمی‌تواند از دنیای پرآشوب و مشکلات آن رهایی یابد.

برداشت: دولت پایدار و جاودانی به دست کسی رسید که نتوانست با دل‌های نیازمند به آسانی دست بزند و از کنارشان بگذرد.

برداشت: چشمی که زیبایی‌های خوبان را ببیند، چگونه می‌تواند از آن‌ها غافل شود؟ حتی مسیحا هم نتوانست از درخشش خورشید بگذرد.

برداشت: صائب، هرچند که نوشیدن شراب دلش را تیره کرد، اما نتوانست از لذت گل‌های قرمز رنگ شراب (باده حمرا) چشم‌پوشی کند.