غزل شمارهٔ ۱۶۲۵

برداشت: رنگ شراب بر لبان زیبا باقی نماند و حرکتی در خط آن اندام خوش فرم ایجاد نکرد.

برداشت: تا زمانی که هیچکس به جستجوی لیلی نرفت و در دشت سفید اقدام نکرد، هیچ فردی هم پنبه‌ای برای تسکین درد دل مجنون نگذاشت.

برداشت: با دل پر از تشنگی و سختی، نمی‌دانم چه کاری باید بکنم. در این صحرا، سنگ‌ها و ریگ‌های تیز، به پاهای من زخم زده‌اند و هیچ چیزی نتوانسته است به من کمک کند.

برداشت: رفته بودم که در چاه زیبایی چهره‌اش بیفتم، اما چشمان کوتاه نظر و مقدر معکوس، مانع شد.

برداشت: لیلی، با دل سنگینش از خانه بیرون نیامد و پرنده هم تا وقتی که تخمش را روی سر مجنون نگذاشت، خارج نشد.

برداشت: با افتادن سیل توجه دل، دیگر جای گناه و عذرخواهی باقی نمانده و تا زمانی که دل به این وضعیت نرسد، نمی‌تواند به جیحون (رودخانه‌ای معروف) برود.

برداشت: صائب عیسی تا زمانی که به دامن تجرد نرفت، بر روی زمین قدم نگذاشت و به آسمان نرسید.