غزل شمارهٔ ۱۶۲۳

برداشت: اگر دل انسان روشن و پاک باشد، در آن صورت می‌تواند چهره زیبای خورشید را به خوبی ببیند و از نور آن بهره‌مند شود.

برداشت: هزینه‌ای که برای بهبود و ساختن دوباره من صرف می‌شود، هرگز جبران نخواهد شد اگر برگی از عزم و اراده‌ام در دست نداشته باشم.

برداشت: اگر بوی وفا در این باغ وجود داشت، شبنم گل هرگز دستش را به دامن خورشید نمی‌زد.

برداشت: در اطراف خیابان تو، شور و جنجال همچون قیامت برپا می‌شود، اگر دل عاشقان بشکند، صدای آن به گوش می‌رسد.

برداشت: دلم به راحتی از جایی می‌گذشت، اما تیر عشق او سبب شده بود که اگر بخت خوبی داشتم، شاید وضعیت بهتری می‌داشتم.

برداشت: دل من به خاطر بدی‌هات راضی شده و حالا به دشمنی با تو فکر می‌کند. ای کاش از تو خواسته بودم که وفادار باشی.

برداشت: عمر ارزشمند ما بی‌خبر و در سکوت می‌گذرد و ای کاش این سفر زندگی صدایی از خود به جا می‌گذاشت تا یادآور لحظات ما باشد.

برداشت: اگر دل در قفس جسم قرار نمی‌گرفت، صائب، دل آشفته اگر راهی پیدا می‌کرد، به جایی می‌رسید.