غزل شمارهٔ ۱۶۱۲

برداشت: چشم زیبای تو احتیاج به آرایش ندارد، زیرا که زیبایی طبیعی‌ات مانند دارویی است که انسان را مست می‌کند.

برداشت: اگر سخن تلخی می‌گویی، باید مرد باشی و ادعای صبر و حوصله‌ات تنها به خاطر نوشیدن یک جام نیست.

برداشت: خوشه‌های گندم ما در دمی به آتش می‌سوزند و در کنار خرمن ما، مردی نیست که با ما شریک باشد و همدردی کند.

برداشت: ای رضوان، دست از وظیفه‌ات بردار و مرا تحت فشار نگذار. باغچه بهشتی که در آن هستی، گوشه‌اش اینقدر کوچک نیست که به من مربوط شود.

برداشت: می‌توان از ظاهر و نشانه‌های چهره، به درون و مقصود پی برد. در واقع، هیچ دانشی به اندازه زبان‌آوری در بیان مقصود موثر نیست و سکوت نمی‌تواند اطلاعاتی در این زمینه دهد.

برداشت: در سرزمین ظلم و ستم، با وجود اینکه نامه‌های ما به صد تکه تقسیم شده و پراکنده‌اند، اما هیچ جایگاهی برای فراموشی در دیوار حافظه‌ی ما وجود ندارد.

برداشت: تا زمانی که در دردسر قرار نگیری، صائب، هیچ مکانی امن‌تر از سکوت و آرامش نیست.