غزل شمارهٔ ۱۶۱۱

برداشت: در این بیابان دیوانگی، خبری از زنجیره‌ای از رویدادها یا نظم و ترتیب نیست. این روزها، در این دایره‌ی زندگی، صدایی وجود ندارد.

برداشت: این کوچه و بازار فقط از حضور مجنون خالی نیست، بلکه حتی در دل بیابان جنون نیز خبری از عشق و نظربازی نیست.

برداشت: شهر در نظر من به شدت ترسناک و دلسردکننده بود، طوری که در هر کوچه‌ای خانه‌ای نیست که کسی از آن برآید یا زندگی کند.

برداشت: هیچ صدایی از طوطی باگوی شیرین اندیشه در جایی که زیبایی و جذابیت کمی وجود دارد، شنیده نمی‌شود.

برداشت: هر محیط و مکانی که در آن صدای شعله‌ای وجود نداشته باشد، حتی نور مه و خورشید هم نمی‌تواند آن را روشن کند.

برداشت: می‌توان فهمید که حتی با وجود پیچیدگی‌های وجودم، باز هم به زیبایی و جذابیت مژگان تو نمی‌توانم به پرواز درآیم.

برداشت: سخن گفتن از من در جایی که امکان شنیدن و فهم آن وجود ندارد، ممکن نیست.