غزل شمارهٔ ۱۶۰۴

برداشت: من هیچ خوب رو و زیبایی را ندیدم که تحت تاثیر تو قرار نگرفته باشد، و در مصر (سرزمین مصر) هیچ کس نیست که خواهان تو نباشد.

برداشت: دل را از دست می‌بری، مانند شیرانی که شکارگران جهان را می‌فریبند. اما شیر (قوی و دلیر) نمی‌تواند چشم‌های شجاع تو را تحمل کند.

برداشت: در این چمنزار سبز، هیچ گلی را نمی‌توان یافت که مانند تو، دلش به خاطر زیبایی‌ات بسوزد.

برداشت: هرجا که دل پاک و بی‌آلایش باشد، تو را می‌جوید؛ آب آیینه هم به همین خاطر، تشنه‌ی دیدار توست.

برداشت: سرنوشت و تقدیر، همچون زنجیر موهای تو در سراسر جهان گسترده شده است، هیچ کسی نیست که در دایره زیبایی تو قرار نگیرد.

برداشت: چشم‌ها از تو سوال می‌کنند؛ چه آنهایی که مست‌اند و چه آنها که در حال نشئه. در این باغ هیچ نرگسی وجود ندارد که به عشق تو مبتلا نباشد.

برداشت: اگرچه از باغ تو هنوز هیچ گلی نروییده است، اما نمی‌توان گفت که بخاری در کنار دیوار تو وجود ندارد.

برداشت: این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نه تنها شبنم بر گل‌های چهره تو می‌نشینند بلکه همه کسانی که تو را می‌بینند، تحت تأثیر زیبایی‌ات قرار می‌گیرند. این زیبایی به قدری تاثیرگذار است که هیچ کس نمی‌تواند از آن غافل بماند.

برداشت: هر کس به نوعی و با زبانی خاص از زیبایی و جذابیت تو سخن می‌گوید، اما هیچ کلامی نمی‌تواند به خوبی و شیرینی توصیف کننده‌ی لعم زیبای تو باشد.

برداشت: زیبایی تو برای ما بسیار فراتر از آن است که بتوانیم آن را ببینیم. حتی گل‌هایی که در باغ تو می‌روید و بر روی آنها شبنم نشسته، نمی‌توانند به اندازه زیبایی تو در نظر ما پاک و شفاف باشند.

برداشت: اگرچه درون صدف، دریا چیزهای ارزشمندی را پنهان کرده است، اما چه کسی در این دنیا وجود دارد که رازهای تو را نداشته باشد؟

برداشت: خوب است که صورت خود را از آینه دور نگه‌داشتی، چون هر کسی که ذهنش آشفته است، شایسته دیدن تو نیست.

برداشت: هر کسی که از تو جدا شده، چه چیزی در اختیار دارد؟ کسی که از تو چیزی نمی‌خواهد، چه نیازی به درخواست کردن دارد؟

برداشت: به نزد افراد سودجو، هیچ نیازی به بیان محبت نیست، زیرا این افراد به کلام تو گوش نمی‌دهند و ارزش آن را نمی‌فهمند.