غزل شمارهٔ ۱۶۰۳

برداشت: با وجود اینکه درونم اشک و اندوه زیادی دارم، اما امیدی به کمک و نجات از مشکلات ندارم و فقط منتظر چیزی هستم که بیاید.

برداشت: یک مور کوچک مثل من از خوشه‌های زلف آن معشوق، حتی یک ذره انصاف در چهره‌ی زیبا و طلایی‌اش نمی‌یابد.

برداشت: آینه را صاف کن و به سمت مکان‌های شاداب و خوش بگذران. در اینجا، خمی که داریم هیچ فرقی با دل افلاطون ندارد.

برداشت: علف بلندی که به نظر می‌رسد خود را برتر از دیگران می‌بیند، در واقع به خاطر قدش نمی‌تواند به زیبایی و توازن سروها برسد.

برداشت: نتیجه دوران نشان می‌دهد که انحراف و ناهماهنگی در زیبایی سرو، به خاطر این است که دیگر بی‌ثمر و بدون فایده شده است و دیگر ناهماهنگی وجود ندارد.

برداشت: این روزگار که در آن به سر می‌بریم، تنها به تو اختصاص ندارد. همه افراد با زحمات و دردهای خود، نشانه‌هایی از رنج و اهتمام را بر چهره دارند و هیچ‌کس از این مشکلات مصون نیست.