غزل شمارهٔ ۱۶۰۱

این شعر به تمجید از زیبایی و کمال انسانی می‌پردازد. شاعر با اشاره به اینکه هیچ آیتی چون زیبایی محبوبش در قرآن نیست و نمی‌توان نقطه‌ای چون خال او را در دایره‌ی وجود یافت، بر منحصر به فرد بودن او تأکید می‌کند. او به محک انسانیت اشاره دارد و می‌گوید که اگر کسی به زیبایی ظاهری اهمیت ندهد، انسان نیست. همچنین به قامت موزون محبوبش اشاره می‌کند و انصاف را در این می‌بیند که بالاتر از این زیبایی نیست. شاعر بر این باور است که هرکس در دل خود گوهری نهفته دارد و می‌پرسد که چه چیزی در درونش نوشته شده که در ظاهر نمایان نیست. او فقر را گنجی می‌داند که مخفی و پنهان است و به ارزش‌های معنوی اشاره می‌کند که ممکن است با دارایی‌های دنیوی مقایسه نشوند. در نهایت، به مقام و منزلت سرمه اشاره می‌کند و می‌گوید که این منزلت از خاک در اصفهان بالاتر نیست.