غزل شمارهٔ ۱۶۰۰

برداشت: خون من به دلیل جایگاه شهادت ارزشمند نیست، وگرنه فکر من از آن نگاه تند و ستمگرانه غمگین نمی‌شود.

برداشت: من می‌توانم با زبان شیرین و جذاب خود، احساساتی را بیان کنم که از دل می‌جوشد. اما برای به‌دست آوردن آن زیبایی و جذابیت واقعی، نیازی به تظاهر یا خیالی باطل نیست.

برداشت: من به خاطر کمبود خریدار ساکت مانده‌ام، وگرنه در دل من گوهری هست که ارزش زیاد دارد.

برداشت: دل من نرم و حساس است و من در جستجوی محبت و حمایت هستم. اما مانند درخت نخل، با وجود سختی‌ها و چالش‌هایی که در بازار زندگی وجود دارد، احساس غم و ناراحتی نمی‌کنم.

برداشت: پرنده طوطی اگرچه در مقابل آینه سخن می‌گوید، اما به هیچ وجه نمی‌تواند قدرت بیان من را در همان آینه نشان دهد.

برداشت: مانند دیواری هستم که به خاطر زیبایی این گلزار، دیگر خبری از سرزنش خارها و آسیب‌های آن ندارم.

برداشت: اگرچه دریا از نظر اندازه و ثروتش بسیار بزرگ و فراوان است، اما مخارج روزانه و لذت‌های کوچک زندگی من به اندازه‌ای نیست که بتوانم به آن دریایی به این بزرگی توجه کنم یا از آن بهره‌برداری کنم.

برداشت: نور بیگانه در اینجا به معنای نوری است که متعلق به من نیست و بر هیبت تاریک خانه‌ام می‌تابد. شمعی که در کنار تخت خواب من قرار دارد، تنها به چشمان بیدار من وابسته است و چیز دیگری نمی‌توانم ببینم.