غزل شمارهٔ ۱۵۹۹

برداشت: من که در خیال و آرزوی داشتن موهای بلندم هستم، هیچ ارتباطی با شانس و خوشبختی ندارم.

برداشت: غم و کسانی که به غم من توجه دارند، هر کدام به اندازه یکدیگر هستند. من از اینکه تنهایم خوشحالم، زیرا کسی نیست که از غمم خبر داشته باشد.

برداشت: تنها چیزی که از خریدار به ارزش می‌رسد، شکستگی است. این به این دلیل است که از شدت اشتیاق و علاقه‌ام، نیازی به خریدار ندارم.

برداشت: هر چه در ذهن او می‌گذرد را می‌دانم، اما با این نزدیکی و محبت، جز اینکه به زمین او بیفتم، چیزی نمی‌توانم بگویم.

برداشت: عشق تو مرا به حدی رسانده که هیچ‌کس جز جغد نمی‌تواند در خانه‌ام بماند.

برداشت: رابطه ما با یکدیگر محکم و روشن است و هیچ مانعی در آن وجود ندارد؛ زلفی که در این زمینه به آن اشاره شده، همان موضوعی است که در کار من نیست.

برداشت: ای کسی که به خاطر شرمندگی از شرایط من دوری می‌کنی، کمی مهربانی کن و نشانی از دام‌هایی که مرا گرفتار کرده‌اند را نشان بده که واقعاً گذرگاهی برای نجاتم وجود ندارد.

برداشت: چنان به عشق تو گرفتار شده‌ام که حتی نمی‌توانم به میل خود قدم بردارم و همه چیز تحت تاثیر تو است.

برداشت: ابر به خاطر غم من چرا نمی‌بارد، صائب؟ من که دیگر آن مردی نیستم که با اشک‌های گرانبارم می‌توانم تأثیر بگذارم.