غزل شمارهٔ ۱۵۹۶

برداشت: کعبه و بتکده، هر دو مکان‌هایی هستند که اهل دل و عاشقان واقعی در آنجا به دنبال راه خود نمی‌گردند؛ زیرا هیچ‌یک از آن‌ها نشان‌دهنده‌ی مسیر واقعی جستجوی حقیقت و مقصد نهایی نیستند.

برداشت: گل به خاطر بی‌توجهی تو در چشمت افتاده است، در حالی که در این باغ هیچ غنچه‌ای وجود ندارد که انسانی با دل و احساس به آن توجه کند.

برداشت: آرامش دل در آتش سوختن خلاصه می‌شود، افسوس بر مکانی که در این جمع، رد پایی از محبت و دوستی نیست.

برداشت: بستن چشم من مرا از دو جهان بی‌نیاز کرد. آینه‌ای که در گل وجود ندارد، همچون تخته‌ای از نقش است.

برداشت: اگر کسی در شکار غافل باشد، به راحتی به دام می‌افتد؛ اما اگر شکارچی نسبت به خطرات آگاه باشد، حتی اگر دانه‌ای بی‌ارزش باشد، می‌تواند به هدف خود برسد.

برداشت: چشم طمع من به زیبایی او به اندازه‌ای است که حتی مرگ هم نمی‌تواند مانع دیدار من با او شود و هیچ پرده‌ای بین من و محبوبم وجود ندارد.

برداشت: هیچ سینه‌ای وجود ندارد که بتوان از آن بوی دل و احساسات را استشمام کرد. در این سواحل، تنها یک مشت صدف بی‌ارزش پیدا می‌شود.

برداشت: در این مجلس هیچ‌کس نیست که از شراب و لذت‌های آن نتواند استفاده کند و همگی در حال شادی و سرخوشی هستند. بنابراین، اگر بخواهم از کسی درباره ساقی بپرسم، نمی‌دانم از چه کسی بپرسم چون همه در حال مستی و بی‌خبری به سر می‌برند.