غزل شمارهٔ ۱۵۹۲

برداشت: حال به وضوح بیانگر است، اگرچه زبان قادر به بیان آن نیست. شکایت و قدردانی تنها وابسته به کلام نیستند.

برداشت: زمانی که فرهاد تصمیم به شکستن شیشه ناموس گرفت، صدای خنده کبک و قهقهه مینا هیچ تفاوتی با هم ندارند.

برداشت: عقل و فکر خود را در کنارت داشته باش، زیرا در زندگی پر از چالش‌ها و خطرها هستیم که شاید در دریا به این مقدار وجود نداشته باشد.

برداشت: گل لاله با رنگ خونین و گرمش مرا به شدت تحت تاثیر قرار داده، اما اگر این گرما وجود نداشت، من از بیابان هیچ ترسی ندارم.

برداشت: در مسیر کوه، جواهراتی پراکنده می‌شود و این نشان‌دهنده آن است که حرص و طمع به هیچ عنوان به نزدیکی آرامش و بی‌نیازی نخواهد رسید.

برداشت: اگر چیزی که خواسته می‌شود، خوب و مفید باشد، پس خواسته آن فرد فقط به دنبال امور دنیوی نیست و نباید آن را محدود به چیزهای دنیایی دانست.

برداشت: شمع روشنایی را از چشم بیدار خود می‌گیرد، اما کسی که دلش بینا نیست، نمی‌تواند این نور را ببیند.

برداشت: اگر عزت و آرامش به خاطر ترس از شلوغی و آبادانی به دست می‌آید، پس جغد در زندگی خود از پرنده افسانه‌ای عنقا هم کمتر نیست.

برداشت: این فکر و خیال درباره نقش و نگار تو، از دل سوخته‌ام برمی‌خیزد. کیست که در این عشق و طلب، دیوانه نباشد؟