غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

برداشت: کیست که در حال اشک و هیجان است؟ و کیست که با عزمی راسخ و زیبایی خاصی در برابر چالش‌ها ایستاده؟

برداشت: چرا بلبل از نمکدان شور و شوق به سر می‌برد؟ و عرقی که بر چهره گل نشسته، ناشی از زیبایی چه کسی است؟

برداشت: پرنده‌ای از زلف، این گردنبند را به گردن آویخته است؟ زیبایی و جلوه‌ی این سرو مو بلند کیست؟

برداشت: پای مجنون در دشت گل‌ها به خاطر اشک‌هایی که غزال‌ها ریخته‌اند، نمانده و دامان گل هم به خاطر کهن‌سالی و آسیب‌هایی که دیده، چه کسی است؟

برداشت: هر کسی را که می‌بینم، انگار در دور و برش حلقه‌ای وجود دارد که به سمت سر زلف تو می‌چرخد و من را به خود جذب می‌کند.

برداشت: هر شب من به خاطر تنهایی‌ام دلم را می‌زنم، چون تنها خیال تو است که در این شب‌های خالی با من همراهی می‌کند.

برداشت: ابر چطور می‌تواند در برابر تابش خورشید در روز قیامت رخ بنماید؟ در دشت جنون، پردهٔ رسوایی به چه کسی تعلق دارد؟

برداشت: مژه‌های زیبا و بازیگوش تو امروز قرار و آرام ندارند، پس چه کسی است که بتواند در انتظار صبر و شکیبایی بماند؟

برداشت: پرده‌ای که بر چهره اندیشه کشیده شده، دیگر آن آینه که در آن می‌توان چهره واقعی را دید، به دنبال رسوایی چه کسی است؟

برداشت: ماه در ابر نازک به شکلی دیگر دیده می‌شود، وگرنه آن موهای سیاه که پرده‌ای برای دیدن است، چه کسی را می‌تواند به خود جلب کند؟

برداشت: هیچ مکانی نیست که در آن دام عشقی برپا نشده باشد. ای خدا، آن زلف زیبا برای تسخیر دل هر جا که باشد، چه کسی است؟

برداشت: در طول شب، اشک‌های تاریک از چشمان او می‌ریزد. این شخص که گرفتار افکار و احساسات خاصی است، چه کسی است که دچار این حال و روز شده؟