غزل شمارهٔ ۱۵۸۸

برداشت: چرا مژگان به هم بافته شده‌اند و از آن‌ها پرده‌ای درست شده است؟ اگر در این خانه هیچ‌کس وجود ندارد، پس این دربان چه کسی است؟

برداشت: محبت مانند چوبی است که در دست کسی است تا بر روی صورت نوازش کند. در این میدان، گوی خورشید چه جایی دارد و چرا در این معرکه سرگردان است؟

برداشت: غنچه‌های باغ حیا در حالتی مخفی و آرام، به شکلی شاداب هستند. صبحگاه این سرزمین نمی‌داند که لبخند چیست و از چه چیزی نشأت می‌گیرد.

برداشت: حبس و زندان بی‌پایان نتیجه گناه است، اما یوسف عزیز، چرا این‌قدر در زندان مانده‌ای وقتی که گناهی نکرده‌ای؟

برداشت: صدف از ارزش مروارید خود بی‌خبر است، تو چگونه می‌دانی که ارزش مروارید به دندان چه ارتباطی دارد؟

برداشت: در اینجا بیان شده که افرادی که کور دل هستند، دلیلی برای نیاز به شمع و روشنایی ندارند. اگر دل کسی روشن باشد و دیدی روشن داشته باشد، نیازی به شواهد و دلائل بیشتر نیست. بنابراین، اگر کسی هنوز به دنبال نشانه‌ها و دلایل است، نشان‌دهنده نداشتن بصیرت و بینایی در دل اوست.

برداشت: اگر درد سرکشی کند و از صحبت ما فاصله بگیرد، می‌توانیم با نادیده گرفتن آن به بهبود و درمان بپردازیم. اما در این حالت، درمان واقعی چیست؟

برداشت: زمانی که طوطی با طراوت و رنگارنگ به گفتگو بپردازد، بلبل سرمست و خوشحال چه ارزشی دارد و موسیقیدان چیره‌دست چه جایگاهی پیدا می‌کند؟