غزل شمارهٔ ۱۵۸۰

برداشت: دل آدمی وقتی که به زیبایی و حقیقتی همچون آینه دست پیدا کند، از هر گونه کدورت و زشتی آزاد می‌شود. همچون آب کثیفی که وقتی با دریا می‌پیوندد، دیگر آلودگی‌اش باقی نمی‌ماند و پاک می‌شود.

برداشت: موج‌ها در نهایت به دریا می‌رسند و دل خوشی‌ها به آن زلف زیبا پیوند می‌خورد.

برداشت: مادر هرگز از دامن فرزند خود دست نمی‌کشد، چراکه همه کسانی که به دنیا می‌آیند در نهایت به خاک خواهند پیوست.

برداشت: وقتی سیل گسترده می‌شود، زمین پذیرای آن می‌شود. دلی که در بسیاری از جاها به هم پیوسته است، شایسته‌ی رحم و محبت است.

برداشت: هر کسی که نگاهی خالص و پاک دارد، به‌راحتی از زمین برمی‌خیزد و به افق‌های روشن و والا می‌رسد. او به مانند مسیحا درخشان و نجات‌دهنده می‌شود.

برداشت: این بیت به این معناست که اگرچه انسان به outwardly شاد و بی‌خبر از غم به نظر می‌رسد، اما در عمق وجود خود ممکن است غم و افسردگی را احساس کند. به عبارتی، حتی اگر کسی خود را به دریا بزند و ظاهراً از مشکلات و ناراحتی‌ها فاصله بگیرد، ممکن است در دل و درون خود هنوز با احساسات منفی دست و پنجه نرم کند.

برداشت: هر کسی که با دل و چشمی روشن و آگاه به حقیقت پیوند دارد، مانند شبنم به دامان خورشید می‌چسبد.