غزل شمارهٔ ۱۵۷۷

برداشت: چهره زیبای تو در آینه دل تصویر شد و آنچه که در ذهنم می‌گذشت، به همان شکل نمایان شد.

برداشت: گفت‌وگو درباره‌ی آینه و تصویر است، در حالی که در دل و ذهن به تصویر تو مشغولیم. چگونه می‌توانم در این شرایط چهره‌ات را تصور کنم؟

برداشت: وقتی که سرنوشت به صورت ناگهانی حادثه‌ای رخ می‌دهد، آن نقطه آغازین که از دل و چشم‌های نگران و تاریک ما چکیده، باعث می‌شود که چشمان ما بر روی واقعیت بسته شود.

برداشت: عشق، همانند نوری است که در میان خوشه‌های گندم، در دل انسان می‌تابد و از دودی که برمی‌خیزد، آسمان به شکل یک چهارچوب زیبا و دلکش در می‌آید.

برداشت: زمانی که زیبایی چهره‌اش مانند گل رنگین سر برآورد، عشق با چشمانی پر از اشک به او چشم دوخت و او را مورد محبت قرار داد.

برداشت: هر چه در این دنیا دل از انسان‌ها گرفت، وقتی به دنیا دیگر برگردد، همان شکل و صورت را خواهد داشت.

برداشت: احوال من را از نقاشی که با قلمش می‌کشد بپرس، زیرا این نقاش نمی‌داند که چگونه می‌تواند به درستی چهره‌ی بیچاره‌ای را ترسیم کند.

برداشت: پیش از این، تمام تفکرات فقط ظاهری بی‌معنا بودند و مفهوم واقعی توسط قلم صائب به جهان شکل و جلوه داد.