غزل شمارهٔ ۱۵۷۵

برداشت: سرو، به خاطر بی‌پروایی‌اش، خود را از زیر بار سنگین نجات می‌دهد و این به خاطر تلاش و رنجی است که برای رسیدن به زیبایی و شکوه انجام می‌دهد.

برداشت: تنها خودت را از بقیه مردم جدا کن، زیرا پیروزی‌ها و دستاوردهای بزرگ جهان تنها در سایه استقلال و تنهایی به دست می‌آید.

برداشت: فردی که دلش به هر جایی مشغول است و هدف مشخصی ندارد، هرگز به مقامی نخواهد رسید. مانند تیر هوایی که به هدف نمی‌خورد.

برداشت: من به خاطر نادانی دیگران سکوت می‌کنم، نه از ناتوانی خودم. به بحث با احمق‌ها و بی‌خردان پرداخته نمی‌شود، زیرا می‌خواهم دانش خود را حفظ کنم.

برداشت: لنگر من از شدت طوفان سی و نود سبک شده است، زیرا کشتی من به امید عبور از خطر به دریا مقدس است.

برداشت: دل شاد و روشن هرگز از غم دور نیست و رنگ زرد چهره خورشید ناشی از روشن‌فکری و فهم عمیق است.

برداشت: هر کسی که دل خود را به زیبایی‌های طبیعی و عشق به جانوری مانند آهو بسپارد، حتی اگر در میان شهر و شلوغی باشد، در واقع در دنیای خاصی مانند صحرای آزاد زندگی می‌کند.