غزل شمارهٔ ۱۵۷۴

برداشت: صبح، برای کسانی که در میخانه نشسته‌اند، به مانند سطحی از دریا که پر از شراب است، جلوه می‌دهد. نور صبحگاهی همچون رنگ قرمز شراب بر چهره‌ی باده‌نوشان می‌تابد.

برداشت: تا زمانی که در دنیای گناه و غفلت هستیم، نباید احساس پشیمانی کنیم. لحظه توبه ما در عمق نوشیدن لذت‌ها و سرمستی‌ها نهفته است و در واقع نمی‌توانیم تنها به ظاهر به درستی و راستی برگردیم.

برداشت: دل من تاریک و سنگین است، از جمعی می‌روم که در آنجا صبح با زیبایی و شکوفایی‌اش همراه است و عطر نوشیدن شراب را در هوا پراکنده می‌کند.

برداشت: چیزی به جز باد در دستان ساحل وجود ندارد، و فقط صدفی به آگاهی می‌تواند گوهری از دل دریای شراب را به دست آورد.

برداشت: نگاه کردن به چیزهایی که دلخواه نیستند، در واقع اقدامی احساسی است که به تصمیم‌های منطقی آسیب می‌زند. مانند اینکه زلیخا در دستان خود به شراب توجه می‌کند، در حالی که عشق او به یوسف، او را دچار تردید می‌کند.

برداشت: هر کسی که با طلا خرید می‌کند، می‌داند که ارزش واقعی چیزی که می‌خرد چیست. اگر کسی به دنبال زیبایی واقعی باشد، نباید فقط به ظاهر آن اکتفا کند، بلکه باید به عمق و حقیقت آن نیز توجه کند. کسی که فقط به زیبایی ظاهری توجه کند، ممکن است با عواقب ناخواسته‌ای روبرو شود.

برداشت: عجب است که غنچه به نماد شادی مرگ تبدیل شود، در جایی که نسیم آن عطر خوش شراب را به خود می‌گیرد.

برداشت: ای عقل، از تلاش بی‌خود دست بردار، چون این حرکتی است که به زیبایی و جذابیت می‌انجامد.

برداشت: چشم صائب از دیدن شراب قرمز به حالت شگفت‌زده درآمده است. این چه رنگی است که با رنگ قرمز لاله‌ها در می‌مکد؟