غزل شمارهٔ ۱۵۷۳

برداشت: عقل، مانع و سدّی در مسیر عشق است که باید از آن عبور کرد. اما عشق، مانند شخصیتی به نام خضر، باید در نظر گرفته شود و هدفی برای دستیابی باشد.

برداشت: هر آنچه که جز تلاش و کوشش است، بر دل انسان سنگینی می‌کند. آنچه را که در این مسیر باید به دوش داشته باشیم، باید از توشه و آمادگی‌مان برآید.

برداشت: اگر نتوانی با روان و شاداب قدم به قدم همراهی کنی، پس با گام‌های آهسته و ناپایدار خودت را به هدف نزدیک کن.

برداشت: اگر روزها را در سکوت بگذرانی، مانند شمعی خواهی بود که در شب می‌سوزد و دل شکسته و چشمی نگران دارد.

برداشت: تا زمانی که خوشبختی و نعمت بیدار شود و برای ما وارد شود، مانند حلقه‌ای که شب و روز در کنار هم قرار دارند، ما نیز باید منتظر بمانیم.

برداشت: به این معناست که فعل و رفتار انسان‌ها نمی‌تواند فقط به واسطه درخواست و خواسته‌های ما تغییر کند. مانند این است که دریایی از بخشش و کرم وجود دارد که به هیچ وجه تحت تاثیر درخواست‌ها یا خواسته‌های ما قرار نمی‌گیرد، بلکه باید خود را برای دریافت آن آماده کنیم و در جستجوی آن باشیم.

برداشت: هیچ کس نمی‌تواند به آن شاخه بلند دسترسی پیدا کند، هرچند که امید به میوه‌ای شیرین داشته باشد.

برداشت: تا وقتی که در دوران پاییز و بی‌برگی، دلیلی برای غم و اندوه نداری، در بهار، زمان رشد و شکوفایی، باید خود را آماده و سرزنده نگه‌داری.

برداشت: در سفر به خاطر اینکه از تنهایی و غریبی دچار مشکل نشوی، بهتر است که دوستان و همراهان را داشته باشی.

برداشت: اگر از هم نشینی با خوبان و نیکان دوری کنی، باید منتظر باشی که در این مسیر، چیزهای بی‌ارزش و زشت مثل خس و خار به سراغت بیاید.

برداشت: اگرچه شاید از طرف کسانی که بی‌خبرند، خبری به تو نرسد، اما امید به دریافت پیغام و خبر همیشه وجود دارد.

برداشت: چهره‌ای که دارای خال معنبر است، چون نمکین می‌شود، داغ و سرخ مانند لاله می‌گردد و این زیبایی به هر قسمت از جسم تعلق دارد.

برداشت: وقتی زمین پاک باشد، یک دانه می‌تواند به صد دانه تبدیل شود؛ این نشان‌دهنده این است که با تلاش و زحمت، می‌توان به دستاوردهای بزرگ رسید و سحر و جادو در این موفقیت نهفته است.

برداشت: تا زمانی که به حقیقت نرسیده‌ای، به ظواهر بسنده نکن. هر صدف برای داشتن گوهر، ارزش و جایگاه خاصی دارد.