غزل شمارهٔ ۱۵۷۰

برداشت: عشق و هوس در نظر معشوق‌ها از یک ارزش برخوردارند، مانند این که یک خار خشک و مژۀ پر از اشک هر دو در نهایت به یک معنا می‌رسند.

برداشت: گل بدون خار در خرمن وجود دارد، وگرنه تار گلدسته و موهای بین دو طرف یکی هستند.

برداشت: نسیمی از گلستان به ما می‌رسد و موجب می‌شود که لذت‌های زندگی من و فصل خزان، هر دو یکسان به نظر برسند.

برداشت: اگر به کسی محبت و لطف کنی، حتی اگر سخن تو جدی و تلخ باشد، می‌توانی تأثیر مثبتی بگذاری. در واقع، سختی گفتار و سنگینی بار، در نهایت معانی مشابهی دارند و عشق و مهربانی می‌تواند بر این مشکلات غلبه کند.

برداشت: در حضور کسی که مرا به تنهایی در بیابان رها کرده است، جان من و ذرات ریز شن در واقع یکسان و برابرند.

برداشت: این بیت به این معناست که هیچکس نمی‌تواند مانند من و او به یکدیگر نزدیک شود، زیرا در عین نزدیکی، هر کدام از ما ویژگی‌ها و خصوصیات خاص خود را داریم که ما را از هم متمایز می‌کند. به رغم شباهت‌هایی که داریم، ارتباط واقعی و عمیق بین ما وجود ندارد.

برداشت: چشمان نادان از درک حقیقت ناتوانند و برای آن‌ها تفاوتی میان چیزهای ارزشمند و بی‌ارزش وجود ندارد؛ در چشم آن‌ها سنگ و جواهر هر دو به یک اندازه‌اند.

برداشت: چرا خود را به آتش بزنید؟ در برابر کسانی که دیدگاه نادرستی دارند، تیر و کمان هیچ تفاوتی ندارند.

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و واقعیت چهره محبوب اشاره می‌کند و از این می‌گوید که چهره محبوب و روح او به نوعی در هم تنیده و یکی است. در واقع این زیبایی به قدری عمیق و واقعی است که حتی با نگاه به تصویر در آینه هم می‌توان آن را احساس کرد و به تصویر کشید.

برداشت: در فصل خزان، سروها حالتی شبیه به بهار دارند و دل وقتی آزاد شود، دیگر فرقی بین سود و زیان نمی‌بیند.

برداشت: ما یک حرف داریم، هرچند دل‌هامان به دو نیم تقسیم شده است. مثل دو قلم که جدا هستند، ولی سخن ما یکی است. هر دو زبان به یک موضوع اشاره دارند.

برداشت: در جایی که محبوبی زیبا به گل رفته است، من با خوردن اشک‌های خونی‌ام و جاری شدن آب، دردی یکسان را احساس می‌کنم.