غزل شمارهٔ ۱۵۶۹

برداشت: نزدیک بینش و تجربه‌ی صاحب‌نظران، درد و درمان هیچ تفاوتی ندارند. نگاه پر از نگرانی و لب‌های شاداب هر دو به یک حقیقت اشاره دارند.

برداشت: در حضور ما، سایه دیوار و پرنده هما هیچ تفاوتی ندارند. در نظر ما، خاک و طلا هر دو یکسان‌اند.

برداشت: وضعیت جهان هرچه که باشد، چه خوب و چه بد، در آیینه خوش‌ذاتی ما هر دو یکسانند.

برداشت: نوش و نیش هر دو از نظر سبک‌سرها یکسان هستند؛ همان‌طور که خار و گل در مسیر باد صبا نیز هیچ‌کدام از یکدیگر جدا نیستند.

برداشت: آیینه از هر دو سمتش به یک میزان قابل مشاهده است و هیچ چیز نمی‌تواند مانع از یگانگی آنها شود. در نظر ما، کفر و دین در اصل هیچ تفاوتی ندارند و هر دو به یکسان دیده می‌شوند.

برداشت: گل زیبا نبود، عالم صرفا رنگ و بو ندارد. برای عارفان، زهر و شراب هر دو طعمی مشابه دارند.

برداشت: کسی که به تقدیر و شرایط زندگی تسلیم می‌شود، دیگر تفاوتی بین خوشی‌ها و ناخوشی‌ها برایش وجود ندارد. لذت‌های زندگی و سختی‌ها را یکسان می‌بیند.

برداشت: وقتی از آن کعبه‌ای که هدفم بود جدا شدم، دلم و نشانه‌ام به سوی قبله هر دو یکی شده‌اند.

برداشت: اگر این مسیری است که من به درست بودن آن پی برده‌ام، باید بدانم که هم خطر چپاولگران و هم مشاوره‌های نادرست، هر دو می‌توانند در این راه وجود داشته باشند.

برداشت: در کمانخانه‌ای که تیر و کمان وجود دارد، مژه‌های نازک و بازیگوش تو به مانند ترازویی عمل می‌کند که در کنار تیر سرنوشت، هر دو به یک اندازه اهمیت دارند.

برداشت: در انتهای پای تو، هم خون پای من که به خاطر سرکشی و زیبایی تو ریخته شده، و هم رنگ حنایی که بر پای توست، هر دو به یک شکل و یکسان هستند.

برداشت: وقتی نیاز تو به دیگران احساس می‌شود، انسان‌های بزرگوار از افراد پست و حقیر جدا می‌شوند. زمانی که دل انسان غنی شود، بخل و بخشندگی در او فرقی ندارد.

برداشت: هر چه قدر که نوشته‌ی تو زیباتر شود، عشق من به تو نیز بیشتر می‌شود. سبزه‌ی خط تو و عشق من به تو هر دو یکسان و زیبا هستند.

برداشت: در کنار گوش تو، به خاطر زیبایی‌ات، ناله عاشق و آواز پرنده هر دو به یک شکل جلوه می‌کند.

برداشت: آتش دوزخ تنها مختص افرادی‌ست که به ظاهر و باطن خود دو رنگ هستند. اگر زندگی ما از صبح تا شب یکسان باشد، در واقع چطور می‌توانیم به بهشت دست یابیم؟

برداشت: میل و درخواست چیزهای کوچک مانند نام، کم‌ارزش‌تر از درخواست نیازهای اساسی مانند نان است، چرا که در نهایت، صدای درخواست هر دو یکسان است و به نوعی نشان‌دهنده فقر و نیاز است.