غزل شمارهٔ ۱۵۶۷

برداشت: محبت و بی‌توجهی تو برای من یکی‌ست، نگاه محبت‌آمیز تو و زنجیر غم به دور قلبم نیز یکی‌ست.

برداشت: ابر بهار نمی‌تواند از ذهن من غبار غم را برطرف کند؛ زیرا درون من، دانه‌ای سوخته و حس ناراحتی یکی شده‌اند.

برداشت: می‌توان گفت که زیبایی و جمال تو به اندازه‌ای است که نمی‌توان آن را با خورشید مقایسه کرد، ولی باید توجه داشت که خصوصیت‌های روحی و وجودی تو با آنچه در آسمان‌ها و اجرام آسمانی وجود دارد، هماهنگ است.

برداشت: وقتی که درختان پاییز می‌رسند و آتش‌سوزی و ویرانی به گلستان می‌افتد، زیبایی و لطافت گل‌ها دیگر قابل تشخیص نیست و آن‌ها با علف و زباله‌ها یکی می‌شوند.

برداشت: برای به دست آوردن یک حالت ناب و عمیق از مستی، تنها نشانه‌هایی چون شیشه و جام کافی نیستند. واقعیت این است که بهره‌مندی از آگاهی و درک، همانند دریافت فیض از جام جم، به عمیق‌تر شدن تجربهٔ انسانی کمک می‌کند و درک واقعی از زندگی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: مردم در مقام و رتبه خود به کجا رسیده‌اند و خاک به کجا رسیده‌است؟ هر چند در اصل، مقام و افتادگی و خاک، هر دو به یک جا ختم می‌شوند.

برداشت: هر کسی که به عشق و وابستگی به تو دچار شد، از دنیای پیرامون خود بی‌خبر می‌شود. این عشق و بندگی، همچون زنجیر و رشته‌ای است که به هم متصل‌اند.

برداشت: اگر عشق را بپذیریم، می‌توانیم در همه جا همچون آینه‌ای پاک و شفاف دیده شویم.

برداشت: من از دریای یگانگی سر بیرون آورده‌ام و در چشمانم سرمه‌ای از انصاف دارم؛ من و خاک هر دو یکسان هستیم.