غزل شمارهٔ ۱۵۶۵

برداشت: هر چند که منبع شیرینی در خانه زنبورها زیاد است، اما در نهایت همه آنها یک نوع شهد را تولید می‌کنند. همین‌طور، هرچند که شمع‌های زیادی وجود دارد، اما در نهایت نور همه آنها یکی و همانند است.

برداشت: غنچه به طرز بی‌فایده‌ای خود را زینت کرده است، مشابه ناخن آن کسی که بر دل جراحت می‌زند.

برداشت: در فضایی که از دل زندگی و واقعیت‌های دو جهان نمایان می‌شود، کسی که از ذهن و یادها دور بماند، در حقیقت فقط یک نفر است.

برداشت: وقتی از خودت فاصله بگیری و به سفر بروی، هر کجا که هستی به نوعی پرتوی از حقیقت و معنویت است. چه در جایی که سخنرانی می‌کنی و چه در موقعیتی که تحت فشار هستی، در نهایت هر دو حالت به یک حقیقت منتهی می‌شود.

برداشت: تا زمانی که سیل به دریا نرسد، آرامش به خانه‌های ما نمی‌آید و خانه‌ی ویران و خانه‌ای که در آن زندگی می‌شود برای ما یکسان هستند.

برداشت: محبت و نزدیکی آهوی وحشی به هم، به مانند دمی است که در باد معلق مانده است. این نشان می‌دهد عشق و زیبایی کسی که همیشه در نظر است، هرگز از دید دور نمی‌شود.

برداشت: باران رحمت بر گل و خار تفاوتی قائل نمی‌شود، چون در این مجلس، حال مستی و پنهان بودن همگان یکی است.

برداشت: عشق، بار سنگینی است که وقتی کسی بخواهد آن را بر دوش خود حمل کند، سختی آن برای همه یکسان است، چه کسی که ممکن است قوی و بزرگ باشد و چه کسی که کوچک و ضعیف است.

برداشت: خاک شد و چهره‌اش تغییر نکرد، حالتی مثل شراب معطر دارد. سرنوشت من و صدای طنبور به هم پیوند خورده است.

برداشت: اگر هدف از ظرف فقط خوردن آب و غذاست، پس چه کاسه چوبی و چه کاسه طلا، فرقی نمی‌کند و هر دو همان کار را انجام می‌دهند.

برداشت: این گفته به این معناست که کلام و سخن می‌تواند باعث زندگی و نشاط در دل‌ها شود و افرادی که به خوبی صحبت نمی‌کنند، از نظر روحی و عاطفی تفاوتی با مردگان ندارند. در واقع، بیان زیبا و گرم می‌تواند روح را زنده کند در حالی که بی‌حالی و کم‌خبر بودن در صحبت، زندگی را از انسان می‌گیرد.

برداشت: کسی که درک درستی ندارد، چگونه می‌تواند به سخنان درست و ارزشمند پی ببرد؟ برای او فرقی نمی‌کند که چه چیزی تلخ یا شیرین است؛ چون دل بیمار او نمی‌تواند تفاوت‌ها را بشناسد.