غزل شمارهٔ ۱۵۶۲

برداشت: اگر جایی باشد که در آن امنیت و آرامش وجود داشته باشد، فقط در حالت بی‌هوشی می‌توان آن را یافت. و اگر بهشت در دنیای ما به روی کسی بسته باشد، همین سکوت و خاموشی نشان‌دهنده این واقعیت است.

برداشت: هر کسی که در زندان عقل و اندیشه قرار دارد، می‌داند که جایگاه فرزانگان و صاحب‌نظران، در واقع فضایی از بی‌خبری و ناآگاهی است.

برداشت: ای نسیم، به نزدیکی غنچه لب بسته من برو و بگذر؛ چرا که دل من در سکوتش گشوده است.

برداشت: در دنیای پر از سخنرانی‌های بی‌فایده، افرادی که بیهوده سخن می‌گویند، نمی‌توانند تأثیراتی را که در زیر ظاهر و در دل پنهان است، درک کنند.

برداشت: در این میخانه، پختگی و کمال در حال جوشیدن و آماده شدن است، در حالی که خامی و نارس بودن باده نشان‌دهنده‌ی کم‌حالی و نقص است.

برداشت: در دنیای پر از مشکلات و سختی‌ها، اگر چیزی زیبا و بی‌عیب وجود داشته باشد، تنها برای کسانی که واقعاً می‌توانند ببینند، آن گل زیبا به سکوت و بی‌صدا بودن دلالت می‌کند.

برداشت: هدف از نوشیدن شراب، اگر فرار از واقعیت و ناآگاهی است، پس نوشیدن خون دل خود چه فرقی با شراب نوشیدن دارد؟